Gagnrýni / Erna Agnes Sigurgeirsdóttir

DRAUGAGANGUR, LEYNDARMÁL OG SIÐLAUS SAMSTAÐA

Erna Agnes Sigurgeirsdóttir

Erna hugsar hratt og ferðast hratt. Einu sinni sá hún mjög illa en núna sér hún mjög vel. Hún þolir illa lyktina af ánamöðkum en elskar lyktina af antíkhúsgögnum og dóttur sinni. Hún er með afar þroskaða bragðlauka þótt hún segi sjálf frá og fúlsar bara við illa elduðum mat sem hún veit að á betra skilið; meiri hvítlauk og dass af límónusafa.

Annars elskar hún góðgæti og huggulegheit og finnst voðalega ljúft að detta í eina og eina og helst fleiri en eina bók við hvert tækifæri. Hún elskar sögur og finnst gaman að segja þær. Skemmtilegastar þykja henni lygasögur en það er önnur saga. Pabbi hennar kallar hana verkamann í aldingarði Guðs og hver veit nema hún sé það. Kannski er hún bara allt og ekkert. Hún er allavega ekki alveg búin að taka ákvörðun í lífnu og kannski gerir hún það aldrei. En núna, akkúrat núna; hér og nú er hún búin að bóka ferð með Lestrarklefanum.

Um grein

Greinin birtist fyrst hér:
Sjá nánar hér

Bók til umfjöllunar

Titill Þorpið
Höfundur
Flokkur

Útgáfuár
Útgefandi

Ég var mjög spennt að lesa nýjustu bók Ragnars Jónassonar, Þorpið og var því afar kát þegar það var haft samband við mig frá bókasafninu og mér tjáð að hún væri komin og biði mín. Nánast um leið hófst lesturinn. Bókin er níunda bók Ragnars og fjallar um Unu, ungan kennara á níunda áratugnum, sem ræður sig til starfa í Skálaþorp á Langanesi þar sem bíða hennar tveir ungir nemendur og gisting í afar draugalegu húsi. Undarlegt andrúmsloft og leyndarmál mæta henni í þorpinu og vanlíðan Unu verður meiri með hverjum deginum.

Bókin var afar spennandi og ég kláraði hana á skömmum tíma enda er texti Ragnars mjög flæðandi og það loftar vel um hann. Þá finnst mér kvenpersónurnar, sem eru stór hluti sögunnar, vera vel skrifaðar og Ragnar nær vel að koma til skila hugarheimi Unu.

Þema bókarinnar er að mínu mati samstaða; hversu langt er maður tilbúinn að ganga til að vernda þann sem maður elskar?

Þetta er í raun afar klassískt þema í sjálfu sér, sér í lagi ef persónur og leikendur eru tengdir blóðböndum, en Ragnari tekst að víkka út fjölskylduhugtakið og setja það í samhengi við tengsl þeirra sem búa í litlum og afskekktum samfélögum, þar sem utanaðkomandi eru litnir hornauga; alltaf er þó brosað til þeirra en þó aðeins fyrir kurteisissakir.

Bókin hefur hingað til fengið afar misjafnar viðtökur; sumir lofa hana í hástert á meðan aðrir segja hana frekar óraunsæja. Sagan er í grunninn draugasaga en þær hafa hingað til ekki verið mjög raunsæjar og byggja fremur á upplifun þess sem hana segir fremur en hávísindalegum staðreyndum. Þess vegna angraði það mig aldrei að sagan væri afar skáldleg í því tilliti. Þetta er jú spennusaga þar sem hið yfirnáttúrulega leikur stóran þátt. Ég skemmti mér því konunglega við lesturinn. Hér verður þó að koma fram að þetta er fyrsta bókin eftir Ragnar sem ég les og ég hef hingað til ekki verið mikið fyrir að lesa spennusögur. En nú virðast tímarnir vera að breytast enda konan orðin 28 ára og greinilega farin að þroska með sér nýjan bókmenntasmekk, sem er bara gott og afar blessað.

Niðurstaða

Ég skemmti mér því konunglega við lesturinn.

Erna Agnes Sigurgeirsdóttir

Fleiri umsagnir gagnrýnanda